Loksins var komið að því... Það sem var búið að bíða eftir með óþreyju síðan í febrúar. Valdimar afmælisbarn fékk, sem sagt, gönguferð í Fjörður með Fjörðungum í 40 ára afmælisgjöf frá eiginkonu sinni. Svo miklar voru vinsældir okkar hjóna að sex aðrir tengdir okkur pöntuðu einnig í þessa sömu ferð. Þannig varð rómantísk gönguferð með eiginkonunni að hópferð með tengdaforeldrum, móðursystur konunnar og hennar eiginmanni og vinahjónum úr Hveragerði. Undirbúningur ferðar stóð í þó nokkra daga og þá aðallega fólginn í því finna veðurspár sem voru hagstæðar fyrir göngur á þessu svæði sem við áttum að dvelja á fyrir norðan. Vafrað var á milli síðna á netinu og komumst við að því að sú ágæta vefsíða, www.belgingur.is, gaf einna besta raun. Búið var að versla viðeigandi klæðnað við allar hugsanlegar íslenskar aðstæður og þegar Kent var örugglega búinn að kaupa stærra tjald en við vorum með, var undirbúningi talið lokið. Ekið var af stað úr Hveragerði með Bryndísi og Kent innanborðs kl. 5.45 árdegis þann 27. júlí. Áð var í Esso skálanum á Blönduósi og vorum við ein í skálanum. Stuttu síðar koma inn ung hjón ásamt miðaldra konu og ræddum við í gamni að væntanlega væru þau að fara í Fjörður líka. Ekki var það nefnt frekar fyrr en við mætum rétt fyrir kl. 12 á Grenivík og rennir þá ekki bíll með ungu hjónunum frá Blönduósi í hlað líka, skemmtileg byrjun það. Byrjuðum við á að melda okkur hjá Jóni og Heimi sem voru stiklandi í kring. Svo fóru allir inn í skóla að smyrja sér nesti til ferðarinnar þennan fyrsta dag. Eitthvað fór lítið fyrir fólkinu sem við sáum á Blönduósi því Jónsi leitaði að því lengi vel og fór niður í búð að finna símann þeirra. Hugkvæmdist Heimi þá að telja hópinn og komst að því 21 maður var mættur í ferðina sem áttu að vera 20 manns í. Komust þeir að því að Jóhanna væri sú sem hafði vantað í talninguna og sonur hennar og tengdadóttir. Þessi eini auka var ráðgáta lengi framan af en skýringar komu á því síðar í ferðinni.
Ferðin byrjaði á bílferð frá Grenivík að Gili í Hvalvatnsfirði. Þar hófum við gönguna fyrsta daginn í góðu veðri, skýjuðu fyrst en glaðnaði til þegar leið á daginn og kvöld. Hópurinn sem gekk var 21, auk Björns Ingólfssonar fararstjóra. Þarna var því hópur allskonar fólks sem maður kynntist allvel á þessum fjórum dögum. Gengið var þennan fyrsta dag yfir að Þönglabakka í Þorgeirsfirði sem var fyrsti gististaður okkar. Á leið okkar þennan dag var komið við á eyðibýlum í Hvalvatnsfirði og Björn þuldi upp ábúendasögu bæjanna og sögum af því fólki sem þar bjó. Fróðleikurinn og myndin sem Björn dró upp af byggðinni og fólkinu þennan dag var á við margra anna lestur í sögu forfeðra okkar. Til dæmis sagan um smalann sem iljaði húsfreyjunni á Jórunnarstöðum í verulegri óþökk eiginmanns hennnar. Ljóslifandi er myndin af nöktum smalanum stiklandi yfir ána með bandóðan eiginmanninn á eftir sér með reiddan ljáinn. Einnig sögurnar af Kussungstaðabörnunum og öllum fallegu systrunum þar. Bæjarnafnið Tindriðastaðir situr einnig ofarlega í minningunni fyrir myndugleik nafnsins. Sannarlega ómissandi að hafa eins og einn Björn með í svona ferð til að gefa staðháttunum það líf sem þeir eiga skilið. Gengin var sérleið, svokölluð, upp á Þorgeirshöfða sem gefur fínt útsýni yfir 
Hvalvatnsfjörð og til Grímseyjar. Upp á höfðanum er tjörn sem heitir Nykurtjörn og drukknaði þar maður að nafni, Ísak Jónson, sem talinn er hafa fyrirfarið sér í tjörninni að öllum líkinum út af kvennamálum. Einn í gönguhópnum átti að taka mynd af leiði Ísaks í Þönglabakkakirkjugarði, fyrir vinnufélaga sinn, en sá taldi Ísak vera langafa sinn. Var sá kominn frá stúlku í Meðallandi sem Ísak er talinn hafa barnað. Styður tilgátuna um kvennavandræði Ísaks. Fjallasýnin til lands af Þorgeirshöfða er líka stórbrotin og nöfn fjallanna einnig, Bjarnarfjall,Hnausafjall, Darri, Lútin, Lága-Þóra og Háa-Þóra allt mikil nöfn á miklum fjöllum.
Heimir og hestasveinarnir voru mættir vel á undan okkur að Þönglabakka með trússhestana að gera matinn kláran og fengum við dýrindis silung að borða. Smá bras var á nokkrum að tjalda og greinilegt að samhæfing hjóna var ekki alveg fullkominn hvað þann þátt varðar (en vonandi bætt upp með öðru). Sólarlagið á Þönglabakka var stórkostlegt og nutum við blíðunnar fram á kvöld.
Næsta dagleið var yfir Blæju og Hnjáfjall og í Keflavík. Byrjað var á að koma við í kirkjugarðinum á Þönglabakka og gengið sem leið lá á brú yfir vatnsmikla ána í Þorgeirsfirði og komið við hjá flakinu af Júpíter sem liggur þarna í fjörunni. Var svo gengið upp brattann og yfir Blæjukamb. Sérleið dagsins var ganga upp að Blæjuvatni og fengu þrír göngumenn sér sundsprett í vatninu, en veður var með afbrigðum gott þennan dag sól og hiti. Hitinn á vatninu var hins vegar ekki mikill í þessu fjallavatni og því hressandi kæling í hitanum. Á þessari dagleið var gengið upp í þónokkra hæð, sennilega eina 300 m. og var útsýni stórkostlegt yfir að Flatey, Tjörnes, Melrakkasléttu og Grímsey. Ekki þurfti að fara langt út fyrir stíginn á sumum stöðum til að virða fyrir sér snarbrattar skriðurnar og klettabeltin í sjó fram. Ekki alveg fyrir lofthrædda sem héldu sig sem fastast á göngustígnum. Þar sem við nutum veðurblíðunnar við Blæju, þá þutu Heimir og hestasveinarnir framúr okkur og ekki laust við að við vorkenndum 
hestasveinunum að þurfa að halda í við Heimi á þessum hraða. Enda voru þeir mættir vel á undan okkur í Keflavík. Þar gengum við í sérleið (aukagöngu fyrir viljuga) upp í Gjögurskál sem er rétt ofan við Gjögurtá og útsýni stórbrotið yfir Eyjafjörð og norður í Íshaf. Bakaleiðin úr skálinni var rétt ofan eða á brún klettabeltis við sjóinn. Einn meðreiðarsveinn í hópnum, hann Jón, refaskytta frá Sauðá, taldi óráð að fara þessa leið, þar sem hún myndi einungis bjóða uppá fyllerí ! En þessi fyllerí Jóns felast í óvenjumikilli riðu við brattar aðstæður, enda jafnvægisskyn skert síðan á yngri árum. Ég tók þessu fegins hendi og gerðist fylgdarsveinn Jóns niður hlíðina sem, eins og hann sagði, hélt í vambagjörðina mína og gerðist taglhnýtingur niður brekkuna. Kjarnyrtir menn á Vatnsnesi, en þetta eru orð sem eru ekki notuð mikið við afgreiðslustörf í Kringlunni eða Smáralind. Í Keflavík var aftur fram borinn hátíðarkvöldverður fyrir svanga göngumenn
Um kvöldið sagði Björn okkur sögu Keflavíkur og ábúenda sem sóttu sjó og stunduðu erfiðan landbúnað. Enda voru vetur langir og snjóþungir og því ekki um annað að velja en sjóleiðina lengstan hluta ársins ef átti að bregða sér eftir nauðþurftum. Sjóleiðin var gjarnan lítt árennileg heldur á þessum slóðum. Þetta kvöld voru göngumenn látnir kynna sig stuttlega, hvaðan þeir kæmu og hvað þeir gerðu. Alltaf er gaman að vita aðeins um bakgrunn fólks. Enda kom í ljós að í hópnum voru allskonar einstaklingar, flugmaður, lögmenn (slatti), bóndi, læknir, ljósmóðir, málfræðingur, bókbindari og fleiri. Einn lögmaðurinn sagðist hafa verið ákaflega ánægður að sjá heimilislækninn sinn með í för. En líklega væri enginn ánægður að hafa lögmanninn sinn með sér.Á þriðja göngudegi var gengið inn Keflavíkurdal og upp á Uxaskarð en það var hin venjulega leið milli byggða, þ.e. fyrir Keflavíkurbændur inn að Grenivík. Þegar upp á skarðið kom var boðið uppá sérleið upp á Gjögurfjall sem bauð upp á stórfenglegt útsýni yfir fjalllendið beggja vegna Eyjafjarðar. Stórfenglegt útsýni var líka til austurs yfir gönguleið okkar og lengst yfir í Þingeyjarsýslur. Þoka hafði slæðst inn á Eyjafjörð og lá við Siglunes og Héðinsfjörð en byrgði þó lítið útsýni. Leiðin okkar lá svo niður af fjallinu þar sem við gátum rennt okkur fótskriðu niður alllangan snjóskafl.
Settumst við svo niður í laut þegar niður kom til að kasta mæðinni. Á þeim stað spruttu upp ískaldar fjallalindir þar sem vatnið var teigað og þorstanum svalað eftir gönguna. Stuttu eftir þetta gegnum við inní þoku sem hafði fært sig yfir austur yfir Eyjafjörð og hékk hún yfir allt fram á nótt. Ekki var laust við að göngufólki brygði við svalann, eftir að hafa gengið í einmuna blíðu alla leiðina. Náttstaðurinn var eyðibýlið Látur og byrjuðum við að venju að koma upp tjöldum og gera klárt fyrir nóttina. En Heimir og hestasveinar reiddu fram dýrindis máltíð og boðið var upp á meðlæti sem maður á síst von á, á þessum slóðum. Sögustund var með Birni eftir kræsingarnar og sagði hann sögu Látra og af kraftmiklum hákarlaveiðimönum sem þar bjuggu gjarnan. Einnig sagði hann sögur af skáldkonunni Látra-Björgu sem ólst upp á þessum stað og fór með nokkrar kjarnyrtar vísur eftir hana. Göngufólk var nú orðið skrafhreyfara og hópurinn að hristast vel saman eftir nokkurra daga göngu. Sátum við framundir miðnætti og spjölluðum, en þá fóru flestir að týnast í háttinn. Sérkennilegt var að sjá að ekki höfðu allir haft fyrir því að slá upp tjaldi og fundum við Sauðárbóndann liggandi í þúfunum í svefnpokanum einum, með jakkann breiddan yfir höfuð. Úr tjöldunum heyrðust mishá kokhljóð og mátti ekki á milli heyra hver hefði vinninginn í þeim efnum. Ljóst er þó að ritari þessara lína hefði ekki farið vel út úr þeim samanburði ef annar en hann hefði dæmt um það og hann sjálfur verið hluti af kórnum. Þreyttir ferðalangar sváfu samt allir á sínu græna fram á morgun.
Fjórði dagur rann upp og hafði þokunni létt um nóttina og var komið ágætasta gönguveður, skýjað, þurrt og hlýtt. Lögðum við af stað sem leið lá inn Látraströndina og lengstu dagleiðina sem er ca. 14 km. Gengum við yfir Látrakleifar sem eru klettar í sjó fram og víða hátt niður en hægt er að ganga grasbrekkur vel fyrir ofan og því engum hætta búin. Nokkrir allvatnsmiklir lækir falla niður hlíðarnar í sjóinn og þarf að stikla yfir þá læki. Gat það verið nokkuð vandasamt en hafðist án slysa þótt ekki nætti miklu muna einhver skipti. Aðal óvinir okkar á þessari leið voru geitungar sem höfðu hreiðrað um sig í búum sínum við stíginn og fremstu göngumenn sennilega rekið stafi sína í búin. Því í þrígang þá þyrluðust upp öskureiðir geitungar og réðust á göngufólkið. Fór svo, eftir þau samskipti, að alls hlutu átta manns bit og sumir allt að sex bitum. Einn úr hópnum hruflaðist illa á hendi við að forða sér á hlaupum og vildi þá ekki betur til en hann endastakkst inn í runna. Sem betur fer var ekkert geitungabú þar ! Sérkennilegustu aðfarirnar í samskiptum við geitungana viðhafði hún Hanna en einn geitungurinn hafði smokrað sér inn í peysuermina hennar. Úr fjarlægð var að sjá eins og alvanur breik-dansari væri á ferð, þegar hún reif sig úr peysunni og rykkti sér til og frá, til að forðast geitunginn. Allir komust samt heilir til byggða og var ánægður hópur sem kom að Svínárnesi um kl. 17.30 þar sem bifreiðar biðu eftir að ferja okkur seinasta spölinn til Grenivíkur.Á Grenivík var okkur boðið í sund og heitan pott sem var dýrðlegur eftir fjóra bað- og raksturslausa daga. Reyndar var að sjá eins og enginn hefði hreyft sig í þessari ferð því hluti hópsins tók sig til og reyndi að spila blak í lauginni en lítið fer af árangri en samt komu Jóhann Lapas og Heimir sterkir inn.
Lokahnykkurinn á þessari ógleymanlegu ferð var svo veislumatur sem aðstandendur Fjörðunga göldruðu fram í skólanum á staðnum. Borðuðum við ógrynnin öll af þessum kræsingum og ljúft var að fá að dreypa á hvítvínsglasi eftir erfiði undangenginna daga. Að sjálfsögðu klykktu þeir Heimir og Jónsi út með skemmtilegum uppákomum í lokin sem hljóta að gera þessa ferð að einni þeirra allra skemmtilegustu sem völ er á hér á landi þó víðar væri leitað.Við í átta manna hópnum sem Sigrún dró með sér í þessa ferð gistum svo um nóttina í gistiheimilinu Miðgarði og fengum rúm og rúmföt til að sofa með. Þægindi sem eru þráð heitt eftir svona útiveru.
Eftir stendur sannarlega ógleymanleg ferð með Björn farastjóra í fararbroddi sem skapar ólýsanlega stemningu á öllum þeim stöðum sem heimsóttir eru í ferðinni. Allt skipulag er þannig að hugað er að öllum smáatriðum og alltaf eitthvað sem kemur skemmtilega á óvart. Helst er að maður vorkenni hestasveinunum sem þurfa að hafa við Heimi á göngunni en eftir tiltekt á náttstöðum tekur hann fram úr gönguhópnum og er búinn að koma sér fyrir á næsta stað áður er göngumenn mæta þar.
Fjörðungar fá fimm stjörnur fyrir frábæra ferð.
